Dag 9: I’m going home (Ten Years After)

Een dagje vroeger dan voorzien werd de laatste rit aangevangen. Na het ontbijt, ging het richting Tours waar we wat vertraging opliepen door wegenwerken. Terwijl ik even achterin de wagen zat, kon ik scores geven voor correct voorsorteren, inhalen, snelheid en het kiezen van de juiste poort bij de péage. Over de hele rit werd er geen enkele wagen gesignaleerd op de borden boven de weg waarop de Fransen nu de tactiek van name and shame toepassen. Bij te snel rijden, verschijnt de nummerplaat van de wagen duidelijk voor iedereen zichtbaar met de melding: ‘XXXX roule trop vite’. Meestal remt de betrokken wagen dan wel af, ofschoon dat niet altijd het geval is. Tot in Parijs ging alles vlot en dan, begonnen de verwachte problemen aan afrit A6b die ons een vertraging deden oplopen van 16 minuten. Alles bijeen was dat nog een succes. Het is eigenlijk een wonder dat er niet meer ongevallen gebeuren met zo’n druk verkeer. Je vraagt je soms af waar al die wagens vandaan komen. Bovendien worden noodzakelijke interventies, zoals wegtakelen, met de nodige snelheid uitgevoerd waardoor het verkeer dus toch nog relatief vlot blijft verlopen. Bij het rijden over de BP konden we nog een glimp opvangen van de Eiffeltoren en van de Tour Montparnasse, maar dat was het voor Parijs voor ons. Bij het naderen van onze respectieve thuishavens werd het wel wat stiller in de wagen. Dat is altijd zo, want blijkbaar is iedereen dan al wat met zijn gedachten bij thuis. Eerst werd onze boy uit Roeselare afgezet En hier moet ik een rechtzetting doen: overal waar ik in deze blog heb geschreven over ‘Rumbeke’, moet dit vervangen worden door ‘Roeselare’ en dat wegens mijn gebrekkige kennis van die kant van West-Vlaanderen. Het was de gelegenheid om nog een oud-fietser te ontmoeten, Louis, die ons op een vorige tocht had vergezeld en die wellicht nog altijd nare herinneringen heeft aan de tocht naar Angoulême waar hij de laatste kilometers niet meer op zijn zadel wou gaan zitten. We hopen dat alles nu al wel geheeld is.
Daarna deden we een andere West-Vlaamse metropool aan, Snellegem waar een paar van de fietsers het moeilijk hadden om een kleine lieve puppy niet verder mee te nemen in de wagen en dan ging het richting Oostende waar uw verslaggever ook werd gedropt.

Wat er hierna verder met de wagen en de laatste fietsers is gebeurd, kan ik u niet vertellen, vermits ik er niet meer bij was en in deze blog enkel waargebeurde en echte feiten staan genoteerd.

Hiermee zijn we aan het einde gekomen van een driejarige blog over ons wedervaren op weg naar Santiago de Compostella. Dikwijls werd uw geduld, beste lezer, op de proef gesteld en misschien vroegen jullie je soms af waar de steller van deze teksten het in godsnaam over had. Wees gerust, dat de betrokken fietsers zich in de teksten herkenden en dat zij huisgenoten en andere belangstellenden steeds kunnen inlichten over de ware toedracht en juiste bedoelingen van deze of gene passage. Tijd dus voor mij om u allen uit te wuiven, maar ik wil dit niet doen zonder u toch een foto mee te geven van de schrijver van deze teksten na een tocht van 108 km . Geef toe dat de vermoeidheid en de fysieke inspanningen bijna niet te merken zijn. En ja dus, de kilometers glijden van mij af alsof het niets was, ik wou dat alle fietsers op deze trektocht hetzelfde zouden kunnen zeggen, Adios!

Omschrijving 9: gekend traag nummer over heel veel intens gekus.