Dag 2: terug in Leon

Deze ochtend werden we wakker zonder chloorgeur van de verfrissende baden in een wellnesscentrum zoals we dat de twee vorige jaren hadden gedaan. Neen het hotel in Dax was niet echt een voltreffer, wel goed voor een nacht maar langer zou toch moeilijk worden. Gelukkig stond iedereen met een glimlach om 08.00 uur aan het ontbijt dat eerder de Franse kant op ging, geen buffet wel brood met confituur en choco aangevuld met yoghourt en appelmoes en uiteraard koffie. Maar goed het was voldoende vermits er vandaag toch geen zware lichamelijke inspanningen moesten worden geleverd.
Aan tafel werd er wat over Trump gepraat, ja waar moet een mens anders over roddelen, over motortjes in fietsen en over ketonen en testosteron waarover de jongen uit Rumbeke toch wel wat wist te vertellen en mij aanraadde om eigelijk te checken of het geslacht van de fietsers wel overeenkwam met de aangegeven sekse op de ID kaart. Ik zag dat niet zo meteen zitten , toch niet hier aan tafel en het werd dus verschoven naar morgen op het zelfde ogenblik als de officiële weging voor de start van de eerste rit.
Ik vroeg de nieuwe leden ook hun desiderata  voor het eten te beperken tot de door mij gekend woordenschat en dus slechts platanos en tomates als groeten te willen eten. Andere wensen moeten voorgetekend worden zodat ik de schets kan meenemen naar de winkel. Tot vanavond werden geen schetsen binnengebracht en ik kreeg bovendien de geruststellende mededeling dat zij echt niet moeilijk waren. Ook werd Philippe gevraagd om voor elke ochtend een kleine medische rubriek voor te bereiden waarbij de lezer op een pedagogisch verwante manier afleveringsgewijze een eigen ‘Chirurgie voor dummies’ kan samenstellen. Hij zou hiermee de leemte kunnen vullen na het verdwijnen van de raad van Dirk over deze materies.

Hierboven foto van ons hotel in Dax.

En dan vertrokken we naar Léon. Onze expert in aardrijkskunde liet ons deerlijk in de steek bij het vinden van de naam van de rivier waar we over reden (het was de Ardour) en zijn antwoord dat het niet de Schelde was, hielp ons ook geen reet vooruit. Groot was ook onze verwondering toen we een tolstation voorbijreden met de naam ‘Biarritz la négresse’. Wat bij ons al meteen, een storm van protest zou hebben veroorzaakt van professionele querelanten, vindt men hier blijkbaar nog altijd politiek correct en wij hebben dan ook geen protest aangetekend bij de bevoegde diensten van president Macron of zijn vrouw. Al vlug verscheen het eerste Baskisch op de borden en in de verte verschenen de Pyreneeën in een nevel gehuld. Als ze in de wagen niet sliepen, maakten ze een lawaai van jewelste zodat we dreigden de boosdoeners uit de camionette te zetten, zoals dat vroeger bij schoolreizen gebeurde toen men nog leerlingen genoeg had. Dergelijk gedrag was trouwens ook geen voorbeeld voor onze vrouwelijke fietster die zich een dergelijke uitstap wellicht toch wat ernstiger had voorgesteld (let wel, ze is nog niet vertrokken met het eerste vliegtuig richting Oostende International). Bovendien werd na analyse van grondige antropologische en andere waarnemingen in de vakgroep van de chauffeurs vastgesteld dat een zeker individu steeds zijn sterkste moment had tussen 9 en 10 uur ’s morgens en zo de broodnodige concentratie bij het rijden stoorde. Er werd dan ook besloten om vanaf nu te vertrekken na tien uur omdat de patiënt dan meestal enige tijd in dromenland vertoeft (wanneer hij hierop wordt aangesproken antwoordt hij steevast dat hij aan het filosoferen is en een hele film voor zijn ogen ziet passeren, bij een volgende reis raad ik de medereizigers aan een psychiater in hun midden op te nemen).
Zo kwamen we dan bijna ongemerkt Spanje binnen via een heel mooie autoweg die een nachtmerrie is voor mensen met een fobie voor tunnels (van 150 m tot 3600 m) en opeenvolgende viaducten, waarbij je best niet naar beneden kijkt (zeker niet als je aan het rijden bent). Het landschap verandert ook snel van de eentoningheid van de Landes naar een rijke meer weelderige en heel groene begroeiing met hier en daar tussen het bochtenwerk door een glimp van de Atlantische oceaan.
Er werd kort gestopt om de innerlijke mens te versterken en dit was toch wel weer de gelegenheid om te polsen of en hoe sommige medereizigers de blog zouden kunne/willen kraken om er ook zaken op te zetten, zoals films en foto’s van uw dienaar terwijl hij aan het rijden is. Uiteraard gaat dat zomaar niet. Toch werden verwoede pogingen ondernomen om het paswoord te vinden door te zinspelen op onze thuishond of op de voornaam van mijn vrouw in de hoop dat ik iets zou verraden, maar dat was uiteraard verloren moeite. Om hun wrevel dan maar bot te vieren werd er gelachen met het feit dat ik toevallig het vrouwentoilet was binne gegaan. De zinspelingen waren niet van de lucht zoals: Daniël je bent onder vrienden, je kunt ons zaken toevertrouwen, het is niet moeilijk je naam aan te passen enz. Ook dat haalde niets uit zodat ze maar met hun staart tussen hun benen moesten afdruipen en ik kies mijn woorden heel precies. Nadat we nog maar eens waren gestopt om Ad-blue bij te vullen, kwamen we dan zonder verdere problemen aan in ons hotel Alfonso V in Léon. Een verademing en eerlijk gezegd, meer op ons niveau, of toch op het niveau van sommige leden van de groep.

Wat vreemde foto getrokken vanaf de zevende verdieping recht naar de lobby beneden.

Léon dus waar vorig jaar de drie fietsers poseerden voor de kathedraal. (Foto helemaal bij begin van dit bericht). Aimery Picaud (die van de Groene Michelingids uit ongeveer 1140) schreef dat Léon de verblijfplaats was van de koning en het hof en dat de stad vol was van alle mogelijke geneugten. Je moet natuurlijk niet alles geloven wat er in de gidsen staat (deze blog daarentegen houdt het bij een strikte en volledig waarheidsgetrouwe berichtgeving) en gelukkig weten we te relativeren, zeker nadat we hier vorig jaar al waren en ik in mijn eigen badkamer in het duister werd opgesloten door een baliebediende die zogezegd een kamerjas op mijn bed was komen leggen. Misschien moest die kamerjas dienen bij het beleven van een van die mogelijke geneugten, maar ik heb daar in het donker toch niet veel van gezien. Corramos un tupido velo … ! (om in de fietssfeer te blijven)

Vorig jaar bezochten we de mooie kathedraal en dus gingen we vandaag op stap naar een ander hoogtepunt, de Basilica de San Isidoro met zijn prachtige portalen, kleurrijke muurschilderingen en het koninklijke panteon. Vroeger ging het er hier niet altijd zo vreedzaam aan toe, zoals uit het volgende verhaal blijkt:

de zondag voor 5 oktober (dag waarop men de beschermheilige San Froilan viert) viert men in Léon in het klooster van de kerk van San Isidoro de Fiesta de las Cantareras of de Tributo de las cien doncellas. Dat feest wordt in ontelbare grote en kleinere dorpen gevierd en het is een bewijs van hoe diep bepaalde ervaringen en herinneringen nog wel zitten. Het feest is een herinnering aan het gebruik  waarbij jaarlijks honderd maagden (let wel op: 50 van adel en 50 ‘gewone’) moesten worden geleverd om de amoureuze geneugten van de Moorse koningen te bevredigen en dat werd, begrijpelijk, aanzien als een ‘nationale’ vernedering en belediging. ook in de literatuur vind je het opvallend veel terug. In elk geval leuke kerels die Moren, en van een latere vorst Abd al-Rahman II wordt zelfs beweerd dat hij nooit tweemaal sex wilde hebben met dezelfde vrouw. Ja, zo zijn er uiteraard wel vlug maagden te kort in het kasteel. Wellicht zijn het allemaal maar verhalen om de moren in een slecht daglicht te stellen en in de tijdsgeest van die periode wellicht niet ongebruikelijk en christenen durfden zich ook wel laten verleiden tot dergelijke uitspattingen.

Na nog wat wandelen en slenteren, beeïndigden we onze dag in Léon met een heerlijke maaltijd bij Mama Terre op het marktplein waar volop ambiance was. Het eten was even heerlijk als vorig jaar en de chef herkende ons als die vreemde snuiters die willen eten om acht uur ’s avonds terwijl de andere Spanjaarden nog maar bekomen zijn van hun middagmaal. Hij was er niet minder vriendelijk om. Wij waren trouwens allemaal heel blij nadat we de verhalen hadden gehoord van misdienaars die eens per jaar een kleine ‘dreupel’ kregen en anderen die het zodanig verleerd waren dat ze bij het aanbieden tijdens de communie van ‘le coeur de Dieu’ antwoorden met ‘Merci’. Qué horrible (de uitroeptekens zijn van het verschot van het blad gevallen). Het stemde ons ook vrolijk en het deed deugd aan ons hart dat een fietser een tshirt groeg met een stichtelijke en toch grappige spreuk. Het was eens wat anders dan de truitjes van een vroeger teamlid waarmee we soms niet eens een kerk binnen mochten. Gelukkig zijn de tijden veranderd en hier zeker ten goede.
Toch, net voor het slapen gaan nog deze uitsmijter die het overdenken waard is. Bij het aperitief werd ons een schotel met vleeswaren en diverse kazen, noten en gedroogd fruit geserveerd. Bij het verorberen van deze lekkernijen ontsnapte de volgende zin aan de lippen van en niet nader te noemen lid: ik heb graag een droge pruim maar dan wel met wat honing erop. Ze werd hem dan ook graag aangeboden.

En nu dus slapen want morgen begint het echt. In dit hotel kan gratis gefitnest worden, voor zover onze fietsers dat nog nodig hebben en er nu nog zin in zouden hebben. Maar laten we een oude spreuk indachtig zijn die zegt: Mate is te allen spele goed (hadden die Moren met hun 100 maagden beter naar geluisterd). Het hotel ligt trouwens niet zo ver van een straat met de naam El Cid. Ik vrees dat je in Spanje die Cid al even veel tegen het lijf loopt als Jeanne d’Arc in Frankrijk.

Foto’s van San Isidoro, mijn privé stulpje, de graanmarkt en eten in Mama Tere

Omschrijving 2: Titel van een lied waarbij je het werkwoord ‘ser’ leert vervoegen en dat ooit het Eurosongfestival won.