Beste lezers, nadat ik enkele dagen heb kunnen uitrusten en bekomen van de lastige taak van begeleider van drie vedetten, werd het langzamerhand tijd om mij te buigen over de vele antwoorden op de wedstrijdvragen die ik mocht ontvangen en uit alle gegadigden de finale winnaar aan te duiden.
Groot was dan ook mijn verbijstering te moeten vaststellen dat slechts twee lezers deelgenomen hadden aan de wedstrijd en dat slechts één van hen het tot en met de schiftingsvraag had volgehouden. Ik moet hieruit afleiden dat er maar heel weinig lezers zijn die geïnteresseerd zijn in de tussenkomst van de heilige Jacobus ten bate van hun zielenheil. Komt straks niet klagen, gij allen verdorven zondaars, gij hebt de kans gekregen om menig aflaat te bekomen en zo uw tijd in het vagevuur te reduceren met tientallen jaren. Maar neen, het lijkt jullie allemaal niet nodig, behalve voor één sterveling die zich ervan bewust is dat zijn ziel alle bijstand kan gebruiken, ook al heeft hij tot nu toe een quasi heilig leven vol ontbering en versterving geleid.
Tijd om de sluier op te lichten en jullie uit de ondraaglijke spanning te halen: de winnaar is Franky Lava en dat met de grootste onderscheiding en felicitaties van de jury. Niet alleen had hij alle antwoorden juist, maar hij vond ook nog de tijd om ons een overheerlijk recept voor Sint-Jacobsschelpen te bezorgen en ons bovendien zo nu en dan te laten genieten van zijn grondige kennis van de Spaanse taal.
Doordat er maar één kandidaat in het spel was, is het ook niet nodig om de schiftingsvraag in te roepen om uitsluitsel te krijgen. Dit behoedt de renners er ook voor met rode wangen te moeten rondlopen, mocht blijken, dat hun totale gewicht niet is verminderd maar enigszins is toegenomen na deze zware inspanning.
De feestdag van Jacobus de Meerdere (en niet Sins Jacobus van Compostella) valt op 25 juli. Hij is een van de beschermheiligen van Spanje en zijn feestdag is het hoogtepunt van een feestweek te zijner ere. Hij is ook de patroon van alle reizigers en pelgrims. Wanneer zijn feestdag tevens op een zondag valt, dan wordt dat jaar een Heilig Jaar en de pelgrims genieten dan van een speciale aflaat (maar dat is blijkbaar toch niet nodig, gelet op de geringe interesse voor de wedstrijd en de niet te versmaden prijs). Zijn naam betekent in het Hebreeuws ‘de volhouder’. Onze voornamen; Jacob, Jaap, Jacco, Sjaak, Koos, Jac, Jim, Jacoba, Jacqueline, Jenny en nog andere, zijn ervan afgeleid. Ook de familienamen: Cobben, Coops, Coppejan, Coppieters, Coppens, Keupens enz. verwijzen naar zijn naam?
Franky, van harte proficiat en, zoals eerder gemeld, mag je dus op 25 juli een heel grote kaars branden en daarbij ook een deugdelijk gedateerde, ondertekende en van een zegel voorziene aflaat ontvangen.
Gelet op de onzekere uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen en van de politieke voorkeur van de winnaar van de wedstrijd, krijgt hij de keuze tussen de verschillende kleuren van kaarsen. Tevens wordt enige terughoudendheid gevraagd bij het gebruik van de aflaat, want die heeft al voor enige heibel gezorgd in de kerk, toen ene zekere Luther er zijn oog op liet vallen en merkte dat hij niet de begunstigde was (dit is een niet politiek correcte uitspraak en enkel als grapje bedoeld en dus meteen met alle excuses aan eventueel protestante lezers van de blog die er het grappige niet van zien).
And this concludes the votes of the Ostend jury (en bijna vergeten, er was ook een jurylid uit Roeselare).
Daniël blogt erop los 
Beste myDaniël.
Enfin, misschien leest Miet mee, dus passender weze: beste Mietjes Daniël. Maar dat klinkt dan misschien weer iets te rozig. Enfin.
Estoy muy emocionado y honrado.
Inderdaad, zo’n complexe maar tevens merkwaardig van eenvoud getuigende zinnen in de schone Spaanse taal, land mijner verre voorvaderen, googel, sorry, goochel ik nu éénmaal zomaar uit de losse pols (één van de verdorven competenties van de langdurig alleenstaande man, het verband hoeft geen betoog *).
Je vermoedt weinig volgers, en vandaar gebrek aan participanten aan DE kwis der kwissen. Mijn gedacht is dat jouw vele dozijnen volgers, misschien zelfs een gros, of alzeker het gros, geflabbergasteerd als ze waren door het hoge culturele en technische niveau van deze eenzaam aan de top der hedendaagse literatuur staande blog, zich niet durfden belachelijk maken met hun ongetwijfeld minabele antwoorden, en zich dientengevolge niet eens waagden aan een geschreven blijk van hun gebrekkige kennis van de multitude aan onderwerpen die je aartsmoeilijke vragen behelsden. Waar blijft hij het halen, dacht ik vaak. De afgelopen 16, 17 jaar in a nutshell – cascara. Zo’n mensen volgden de hele tijd allicht liever de Vuelta, daar die noch fysiek, noch intellectueel de bovenmenselijke inspanningen vergt zoals jij die leverde, en een beetje ook je drie knechten. Goed, Miet waagde een eerzame poging, gaf briljante antwoorden zolang het duurde, maar het was nu éénmaal geen haar snijden om dat vol te houden. De studie van de Roemeense taal (“stați, minți, zburați, atac …”) vergt veel tijd, en er zijn nu éénmaal prioriteiten.
Soit, dit alles om maar te zeggen dat ik mas contenido ben (zie, het Spaanse idioom gulpt er uit als ware ik incontinendo) met mijn zegepraal, al was het – voor zover zichtbaar ! – slechts een tweestrijd, en finaal een onverdroten solovlucht . Ik verklaar mijn blijdschap – ovejas felices : wie Miet overtreft, moet in jouw ogen wel van een halfgoddelijke status zijn, en groter eer kan ik mij toch niet wensen. Tenzij dan de met grote ernst verkondigde verklaring voor haar blijvende aandacht (ondanks ” nice but difficult” ) die ik kreeg van een hier niet nader genoemde Filippijnse ingezetene, die enkel eventjes hoeft te bidden in ’t kerkske van San Pedro en al haar diepste wensen in vervulling ziet gaan, vaak al meteen bij thuiskomst: “You are the gift from god, so I cannot refuse”. Ook zoiets maakt een mens blij.
Welnu dan, genoeg ongebreidelde euforie, patatie en patata, ik probeer weer te landen. En dank zij die harde leerweek lukt me dat nog ook ! Chewéldich ! (Woordje Catalaans mag toch?) Mijn prijs dus. De kaars. De kaars, één van de zeven – hoe heilig dit getal ! – die je blijkens de beelden nog net overhoudt na het een carrière lang verlichten van zoveel geesten groot en klein, dik en dun, m-v. Hoe kon ik ooit hopen op dergelijke weelde ! In alle ernst, allez, nog steeds in alle ernst dus, ik had even gehoopt dat ook de kleur zwart tot de mogelijkheden zou behoren. Maar dat is duidelijk niet zo, en wedereens leert het leven mij dat de perfectie niet is, noch zal zijn. Bemerk dat ik niet zei “niet was”, daar hier en daar een ex mij zachtjes spinnend zou tegenspreken. Maar genoeg uit bed geklapt. Ik kies na nagenoeg eindeloos wikken en wegen de groene kaars, graag, Daniël. Dat weze dan mijn edelmoedig eerbetoon aan de verdienstelijke vicewinnares, die hiermee wederom het welhaast onmogelijke presteerde om Ardooie tot een nog hoger cultureel niveau wist te tillen. Jawel, heel misschien raadde je het al : ’t is Miet, vanaf heden Vercompostella genaamd ! (Elke gelijkenis met bestaande groentechnieken berust op louter toeval.) De aflaat, helaas, Daniël, hoe goed bedoeld ook, kan mij niet bekoren. Excusa, lo siento, la siesta. Ik weet, je hebt je er blauw (liefst blauw, blauw, blauw) voor betaald. Maar ik lees heel duidelijk op regel 3: “bon goed voor 10.000 jaar”. In twee talen dus. Maar, cfr Ghay, ik zit nu al aan – pak maar – vier, vijf miljoen. En dan moet ik haar zelfs nog vertellen van die keer met DBO op nieuwjaarsdag met Vlaminckx. Druppel op een hete plaat, Daniël, en derhalve toch wat triestmakende. En daarenboven, de hemel zal wel vol zitten met Linda Woutersen en co, om maar iets – maar dan wel iets heel afschrikwekkends – te noemen, en ik neem dan toch liever eerst nog even mijn tijd met frivole Freddy’s, lustige Luccen, contenterende Christians en ook heel heel – echt héél – even (drie, vier eeuwen) danig daverende Daniëls. Mondaine Miet valt hier buiten, wegens ticket to heaven, verworven door een leven van kuisheid en zelfopoffering sinds ze jou ontmoette. Ze mag je écht – écht – wel dankbaar zijn !
Zo, ik verblijf, en zie heel erg uit naar de ceremonie ter gelegenheid van mijn Nobelprijs. Sorry, da’s dat andere bericht van daarnet, van de groene kaars bedoel ik. Nog 316 slapeloze nachten.
Franky
(of zo je wil : myfranky, herfranky, theirfranky, itsfranky, maar nooit, sorry Luc, hisfranky)
Aja, de asterix * : –> een langdurig alleenstaande man heeft tijd zat om clavecimbel te spelen, zoveel en wanneer hij maar wil, en vandaar dan die losse pols. Tiens.
LikeLike