05.09.18 The rain in Spain stays mainly in the plain.

De Engelse literatuurliefhebber zal dit zinnetje uit het stuk Pygmalion van G.B. Shaw wel herkennen. Indien de lezer niet zo thuis is in deze materie, dan verwijs ik graag  naar de film van George Cukor uit 1964 die op basis van het toneelstuk werd gemaakt, My Fair Lady met Rex Harrison en Audrey Hepburn in de hoofdrollen. In het verhaal poogt Henry Higgins (figuur gebaseerd op de befaamde en bij alle Anglisten bekende en beruchte Daniël Jones van het uitspraakwoordenboek), specialist in fonetiek, Elisa Doolittle van haar cockney accent af te helpen door haar dit zinnetje correct te leren uitspreken. Maar de inhoud ervan was vandaag toch niet van toepassing op onze fietsers want, ofschoon voorspeld, viel er geen druppel regen  op de Meseta, de hoogvlakte tussen Burgos en Léon. Het is een open vlakte, met weinig groen en in de warme dagen is het er heet, in de winter heel koud. Als je op die pijlrechte wegen rijdt en er aan beide kanten van de weg bomen bij denkt, zou je denken in de Landes te zijn. Sommige pelgrims slaan het stuk tussen Burgos en Léon gewoon over, waardoor ze zonder het te weten natuurlijk langer in het vagevuur zullen moeten vertoeven. Lezers van deze blog zijn dus gewaarschuwd. Even verderop kwamen we wel in een ander landschap, dat van Tiera de Campos, een van de meest vruchtbare streken van Spanje met zeer grote graanvelden die voor de Romeinen de graanschuur van Rome waren. De Tiera is een lappendeken van goudbruin doorspekt met helder groen van kunstmatig besproeide velden (kleine sproeiers verdeeld ingeplant in de velden, grote waterkanonnen die stralen wel 200 meter ver spuiten en irrigatiekanalen). In de Tiera de Campos ligt Fromista van waar ik dit nu schrijf en waar de fietsers rond 17.00 uur zijn aangekomen. Maar laten we beginnen bij het begin van de dag.

Nadat sommige atleten niet goed hadden geslapen door het vele lawaai op de vijfde verdieping van het hotel, waren ze toch allen paraat aan het ontbijt om acht uur. Daar werden we eerst vergast op een gastcollege van Frederik over het eten van fruit. Luister allen, ik ga u iets vertellen: fruit moet gegeten worden voor de maaltijd want anders gist het en indien het wordt verorberd na de maaltijd verliest het in het spijsverteringsstelsel alle zo nodige en gegeerde vitamines. Een persoon aan tafel gaf daarbij het goede voorbeeld en bevestigde de theoretische uitleg van Frederik. Dus vanaf nu eten we eerst onze sinaasappel, appel of banaan en pas dan beginnen we aan de soep. Dit wordt toch wel weer een leerrijke uitstap en we zijn blij dat Frederik hier in de voetsporen van Dirk stapt die vorig jaar een dagelijks medisch ontbijtpraatje verzorgde. Ik zou zo zeggen, en dat samen met alle lezers, Frederik, doe zo voort!
Met verwijzing naar de roddels van gisteren wil ik u ook allen melden, ter  geruststelling van het thuisfront, dat onze badkamers op alle muren voorzien waren van spiegels zodat Frederik nu klaar en duidelijk zag waar die douchestraal naartoe gericht was en zo pijnlijke en genante kwetsuren kon voorkomen. Ook dat is dus nu opgelost.

Na het eten volgde een wandeling naar Burgos waar we de kathedraal wilden bezoeken. Die was echter nog niet open en we deden dan eerst een kleine beklimming naar een uitzichtpunt vanwaar we een mooi panorama over Burgos hadden.

Op de eerste foto zien jullie de fiesers gezellig keuvelend en voorzien van, gelukkig onnodige, regenkledij.
Zoals eerder gezegd is Burgos een heel mooie en gezellige stad, maar de kathedraal overtreft dit nog. We kochten een ticket en ik kreeg er eentje met reductie omdat ik meer dan 65 ben. De verkoper had dat meteen gezien ofschoon niemand wist naar waar hij eigenlijk keek want zijn ogen veranderden voortdurend van kant. Hij kan het dus ook over een van de fietsers gehad hebben, terwijl we dachten dat hij naar mij keek. Het is echt een prachtig werkstuk, uiteraard de kathedraal. We kregen een audiogids in het Nederlands, maar wanneer je alles wou zien en alle teksten wou beluisteren, dan had je een volle dag nodig en indien we de tijd hadden gehad, dan zou die volle dag heel goed besteed zijn geweest. De pracht binnenin, het vakmanschap en de virtuositeit van de bouwmeester is bijna niet in woorden te vatten en dat is een enorm compliment van iemand die zweer bij de Franse gotische kathedralen. Ik kom zeker terug om alles rustig te bekijken, want naast het interieur kun je ook uren slijten (en dus niet alleen in Amsterdam) met het bekijken van de iconografie van de vele portalen. Maar genoeg hierover en terug naar het hotel waar alles werd ingeladen om te vertrekken. We gingen dus op weg naar Fromista zo’n 68 km van Burgos.

Ik tankte onderweg bij en maakte van de gelegenheid gebruik om een paar kleine sterke en mierzoete koffietjes te drinken in een baancafeetje tussen de aanwezige Spanjaarden.

Later spraken we af aan het mooie kasteel van Olmillos de Sasamon om gezamenlijk te eten. Klein dorpje met heel veel oude mensen, zoals veel landelijke dorpjes in Spanje. Een van die dorpjes van het ‘godvergeten Spanje’ waarover Sergio del Molino een prachtig boek heeft geschreven.

Vandaar vervolgden we weer elk onze eigen weg. En de fietsres hadden het niet van de poes want Bruno reed lek. Gelukkig hadden ze zelf alles wat nodig was bij hen, zodat ze na een kort oponthoud hun weg konden verder zetten tot in fromista.
Ikzelf reed langs de camino tot in Castrojeriz waar ik in straatjes kwam waar ik met de wagen niet eens door raakte en rechtsomkeer moest maken. Het stadje zelf was als uitgestorven en totaal doods wegens, ja, de siësta. Hier en op andere plaatsen kwam ik fietsers tegen die we eerder hadden ontmoet en die een teken van herkenning gaven: een Vlaams koppel en een Amerikaans koppel.  Van Castrojeriz ging hat dan naar Boadillo del Camino waar nog een mooie gerechtspaal (rollo gotico) staat uit de 15de eeuw. Maar voor de rest was het ook of hier niemand nog leefde.

Zo weten jullie meteen ook hoever we daar nog van Santiago waren en nu, in Fromista, is dat een twintig kilometer minder.

En vanuit Boadilla ging het dan naar Fromista. Onderweg sprong nog wel plots een hinde op zo’n dertig meter voor mijn wielen over de weg. Wel schrikken, maar toch te laat om mijn jachtgeweer uit de koffer te halen. Dat ik had ik voor alle zekerheid meegenomen, na al die verhalen over woeste Basken en ander Spaans volk ‘van den buiten’, en dan heb ik het nog niet over de loslopende honden, waarvan we er toch wel een paar gezien hebben. Correctie: een paar ervan gehoorzaamden bij het minste teken van hun meester. Opale, neem daar een lesje aan  of ….

Fromista ligt ook bij het Canal de Castilla Escluses 17,18,19 en 20 en heeft een zeer gekend kerk, de Iglesia de San Martin, een prototype van alle Romaanse bouwwerken langs de Camino. Morgen gaan we daar eens een kijkje nemen, want nu is alles potdicht.

We hebben hier in het dorp vanavond gegeten voor 10 euro (voorgerecht, hoofdgerecht, dessert, brood, wijn en water inbegrepen) per persoon en dat is al een paar keer gebeurd. Een lekkere koffie en een goed glas heel lekkere Rioja, krijg je hier voor 2,50 euro samen. Neem daarbij de zon, de sfeer en de vriendelijkheid van de mensen en je vraagt je toch af waarom dat bij ons allemaal zoveel meer moet kosten. Om de overheid te betalen? Ook hier is het wegennet in uitstekende staat (zelfs beter dan bij ons op vele plaatsen), er is onderwijs, gezondheidszorg, justitie, landsverdediging en ordehandhaving en alles is proper en netjes verzorgd. Waar gaat al dat geld dat wij betalen voor een koffie en een maaltijd dan wel naartoe? Misschien een vraag voor de komende verkiezingen of voor een of andere econoom. Maar  met economen is het net hetzelfde als met advocaten: vraag er aan twee een mening en je krijgt drie antwoorden. Maar laten we niet te ernstig worden, laten we ons lot maar leggen in de handen van de heilige Jacobus die ons doorheen deze wereldse doolhof zal loodsen naar de gemoedsrust en de wijsheid.

Morgen gaan we verder, wellicht meteen weer een zware tocht naar Léon. Het hotel is in elk geval al geboekt. Nog even dit: het grote verschil tussen de weg naar Compostella (peregrinos) en de bedevaarten naar Rome (romeros) of Jerusalem (palmeros), is volgens de kenners terzake dat bij de twee laatste het einddoel het belangrijkste is. Op de tocht naar Compostella, is het einddoel veel minder belangrijk (sorry Jacobus) dan de weg erheen. Wat hier telt zijn de vele heiligen die je onderweg tegenkomt en die de pelgrim laten delen in hun heilzame aura en wanneer je in Frankrijk veel heiligen en kerken op de weg vindt, dan zijn er hier nog een massa meer die ons kunnen opladen met hun energie. Wat kan een mens meer wensen, dan nu te gaan slapen en te zeggen: tot morgen beste lezer.

Wedstrijdvraag: in Frankrijk wordt er toch opvallend veel Frans gesproken, maar in Spanje niet. Onze tolk zit echter op de fiets zodat den Haldis zich in winkels moet behelpen met een paar woorden Spaans en er zijn zo van die eigenaardige uitdrukkingen. Wat betekent: no hay que confundir la velocidad con el tocino?
Wij weten soms niet waar de klepel hangt, maar de Spanjaarden hebben er ook wel van.