01.09.18 Na een korte nacht de laatste etappe in la douce France

Vandaag begint het echte werk voor de fietsers. Dus vroeg opgestaan en naar het ontbijt. Het was net hetzelfde als vorig jaar in Dax: allemaal bejaarden in witte badjassen die toch maar wat vreemd keken naar die kleurrijk uitgedoste fietsers. Niet dat we er ons aan stoorden, want zij zagen er ook toch maar vreemd uit. Wie weet komen we binnen twintig jaar nog op fietstocht naar Dax maar dan laten we de fietsen wel in de wagen.
Trouwens van wagen gesproken: let eens op de nummerplaat waarmee wij door Frankrijk en Spanje cruisen:

Met zo’n nummerplaat moet het wel gezwind gaan, toch voor de chauffeur.
Natuurlijk moesten we dat probleem met die AddBlue nog oplossen. Na contact met de garage werd gemeld dat we dat best zouden toevoegen of dat we anders riskeerden van te moeten getakeld te worden en dus liever niet, dus op zoek naar AddBlue. Francis spoorde via het net een Totalgarage op en ik zou daar straks eens gaan kijken.
Eerst moesten de fietsen nog in gereedheid gebracht worden voor de eerste kilometertjes. Dat ging vlot behalve dat sommige luxebeesten twee fietsen hadden meegebracht en dat die resterende fiets niet zo meteen in de laadruimte vast te maken was. Na heel wat leerlijk getouwtrek stond die dan toch vast. De dranflessen werden gevuld, de fietsgpsen ingesteld en ze waren klaar voor de eerste rit naar Saint-Palais waar ze tegen de middag dachten te zullen aankomen.

Na hun vertrek deed ik inkopen bij de plaatselijke Leclerc en bamachtigde ik ook 10 liter AddBlue. Intussen gaf het dashbord natuurlijk geen enkel waarschuwingsteken meer, maar voor alle zekerheid besloten we er toch maar een vijf liter in te kappen.

Ik was nog maar goed onderweg naar Peyrehorade of ik kreeg al een telefoontje van Frederik om te zeggen dat ze zeker om twaalf uur in Saint-Palais zouden zijn doordat alles heel vlot ging. In Peyrehorade werd ik opgehouden door het laden en lossen van zware paarden, pony’s en ezels (hier lopen er ook nog rond dus), zodat ik na hen in Peyrehorade aankwam.
Maar eerst had ik door een prachtig landschap gereden: zacht glooiende groene heuvels doorspekt met rode daken en bosjes van loofbomen en enekel hoge ranke cypressen. Achter die heuvels, nog wat in de mist, lonkten de hoge toppen van de Pyreneën. Dat is voor morgen. Ook beginnen er overal tweetalige borden te staan want we zijn hier in Baskenland en dat zul je weten.

Vanuit Saint-Palais ging het dan rechtstreeks naar SJPdP. Ik stopte nog wel eens in Harambelz waar een oude pelgrimskapel staat die nog altijd wordt onderhouden door de vier families die in het gehucht wonen. Heel rustiek. Op de 10 minuten dat ik er was kwam ik zeker vier gepakte en gezakte pelgrims tegen met alles erop en eraan, ook een stevige wandelstok. Even later bleek dat die stok ook heel nuttig is, niet enkel om rovers af te slaan, maar ook om de honden die hier veelvuldig los rondlopen op afstand te houden. Vandaar naar Ostabat, klein en kleurrijk, en door naar SJPdP. In de wagen had ik echt niet de indruk dat dit hier een zware klimpartij zou worden, maar ….

Ik kwam om. 14.00 uur in het hotel in Uhart-Cize, Hotel CAMOU, een beetje buiten SJPdP en veel rustiger dan het stadje zelf. De fietsers lieten op zich wachten en ik besloot even vlug het stadje te verkennen: sfeervol maar vol winkeltjes en horecazaken. Wel een paar mooie poorten en oude bruggen en natuurlijk de kerk. Het doet met het vele volk een beetje denken aan de Mont Saint Michel. Natuurlijk hier heel veel pelgrims, gewone en zweefkezen, maar die nemen we er maar bij.

Terug aan het hotel, heb ik op een bankje buiten gewacht op de fietsers. De eerste die de helling opstormde was Frederik die heel blij was hier te zijn geraakt. Blijkbaar was hij het mannetje met de hamer tegengekomen en was hij het slachtoffer geweest van een korte inzinking. De twee andere fietsers vonden dat het ook wel een zware tocht geweest was in de loop van de middag met een serieuze beklimming van de Col des Palombières (337 m, maar 10 km klimmen met stuken van 16 %) en in totaal een 92 km.
Gelukkig dat ze na aankomst en een kleine rustpauze konden genieten van een frisse duik in het zwembad van het hotel. Terwijl zij dat deden had ik een gesprekje met de eigenaar en met twee gendarmes over de tocht van morgen. Het zou volgens hen allemaal wel meevallen, er wordt veel meer over gepraat dan het werkelijk is. Een kleine klim van 25 km, maar dat is in het begin en dan ben je nog fris en nadien 10 km op het plateau en het is voorbij, althans volgens deze strenge maar toch vriendelijke handhavers van de Franse orde en wet. Ze vonden het in elk geval tof dat flamenco’s (geen roze, maar volgens De Wever geel-zwarte) nar hier kwamen fietsen.

Straks nog eens de stad in om de innerlijke mens te versterken.
Egun on deneri. Voor alle gizonak en neskak, hier zijn we terug. Nog en mooie wandeling gedaan en het stadje is toch echt wel mooi. Er zijn ook nog stadswallen waarop je kunt wandelen en dat hebben we uiteraard gedaan. Het eten viel best mee ofschhon de schapekotelletjes van Bruno toch wel van een heel mager schaap waren. De patron van het restaurant, een rijzige kolos met een rood schort om de omvangrijke lendenen runde zijn keet met een ijzeren hand en ze moesten daar draaien. Die man moet een serieuze omzet realiseren in het seizoen.

De fietsers hebben ook al hun stempel gehaald voor hun boekje en morgen doe ik dat ook nadat ik eerts vers brood heb gekocht voor de tocht. Ontbijt om 7.30 u. Daarna de weg op over de Ibaneta naar Roncesvalles in Spanje. En voor deze avond is het nu genoeg. Tot morgen vanuit Spanje.

Wedstrijdvraag: niet alle Franse koninginnen waren de Vlamingen genegen. Zo laat Conscience een van hen zeggen: “Ende si beval heuren ooms (Robert d’Artois) dar men alle de sueghen van Vlaenderen hare borsten afsnijden en al huere verckenen met sweerden duerspeten soude, dat waren die vrauwen en kinderen, ende die mans alle dootslaen, dewelcke si hiet die honden van Vlaenderen.” Het is haar en haar gemaal uiteindelijk niet goed bekomen. Wie sprak dergelijke opruiende taal? Dit zou nu onmiddellijk aan Unia worden voorgelegd ( en neen het heeft voor een keer niets met Theo Francken te maken).