31.08.18 Bonsoir Dax … en nu slapen

De dagen vooraf.
Een paar dagen voor het vertrek hebben we nog eens kort de koppen bij elkaar gestoken om een en ander uit te klaren. Open vraag bleef wel hoe we precies naar Dax zouden rijden: via Parijs of via Rouen. De kortste weg is langs Parijs, maar je weet natuurlijk nooit wat er op de périphérique voorvalt en daardoor kan de kortste weg wel eens de langste in tijd worden. Langs Rouen is het sowieso een kleine 100 km meer en dus ongeveer drie kwartier langer. Vorig jaar zijn we ook teruggereden via Rouen, maar dan zaten we wel precies op een rode of zwarte zaterdag in Frankrijk terwijl we nu op een vrijdag rijden. De beslissing zal maar vallen eens we aan het rijden zijn. We zullen er dus zeker een 12 uur over rijden zodat we daar wellicht maar na middernacht zullen aankomen. Het hotel is verwittigd en het lijkt geen enkel probleem te zijn … voor hen. Voor de fietsers daarentegen wordt het een korte nacht. Bruno wil ’s ochtends alvast eerst gebruik maken van de wellnesstoestanden in het hotel om toch enigszins fit aan de rit naar Saint Jean Pied de Port (vanaf nu SJdP) te beginnen. Iedereen mag natuurlijk dromen ofschoon we niet mogen vergeten dat Marco Borsato ons heeft geleerd dat dromen bedrog zijn, dus wait and see.
We plannen om zo rond 10.30 u. in Oostende te kunnen vertrekken om eerst nog Frederik op te pikken en dan volledig getankt en geladen op te stijgen naar Dax.

Iedereen heeft intussen ook gekozen welke fiets hij meeneemt en er zijn er zelfs die er meteen twee meenemen zodat ook ik desnoods met hen een eindje kan meefietsen (hier  stukje over dromen opnieuw lezen). Ook gaat er dit keer een elektrische frigobox mee (jammer voor de burgemeester van Knokke) zodat drank en proviand toch fris blijven in de Spaanse hitte. En ze voorspellen toch wel een temperatuur van tussen de 32 en 37 graden, dat wordt dus smeren tegen het verbranden.

Ook weten we nog niet precies hoever we zullen raken, sommigen durven zelfs Léon te vermelden. Ik zal hier, gelet op het jonge lezerspubliek, maar niet verwijzen naar de praktische bezwaren die Elsschot ziet tussen droom en daad maar opnieuw richting Borsato kijken en stellen dat we het wel zullen zien als het zover is. Veel zal afhangen van hoe  prestaties van de eerste dagen de fysiek zullen hebben gesloopt of aangescherpt. Een troost: het is de Mont Ventoux niet, al zal het niet veel schelen, maar toch. Consensus is wel dat we niet in deze ronde tot in Santiago zullen raken, maar de mirakels zijn de wereld niet uit, zeker niet op deze fietsbedevaart van de bicigrinos.

En zo begon iedereen toch wel wat ongedurig te worden en te verlangen naar een paar uur in het zadel (ik spreek hier uiteraard voor de fietsatleten). Maar met een stevige wilsinspanning zullen ze hun benen nog wel in toom kunnen houden tot de start in Dax op zaterdagmorgen (of toch tot na de uitvoerige massages en zwempartijen in het hotel).

De rit met de wagen naar Dax
Francis en Bruno hebben me opgepikt om 10.00 uur. Bruno had er juist een nachtdienst in de kliniek opzitten en was dus bekaf. Na enig aandringen was hij bereid om tijdens de eerste uren (en desnoods ook later) van de rit een uiltje te knappen, kwestie van toch met enige frisheid in het hotel aan te kunnen komen. Door het vele praten met Frederik is er echter van slapen niet veel in huis gekomen, maar intussen weten we wel dat Francis zijn haar laat knippen waar vroeger de zaak Deweerdt was en dat Frederik daar klant aan huis was. Ook is er ergens een Veryser in Oostende die van Beerst afkomstig is, maar daar weet ik het fijne niet meer van. Enfin zo ging de tijd wel vlot voorbij. Uiteraard hadden we eerst Frederik bij hem thuis opgepikt, hij stond gepakt en gezakt en met frigobox en met fiets klaar aan de deur. Toch niet aan die deur gezet, hopen we.
Daar werd dan besloten om het toch via Parijs te wagen en dat bleek geen slechte keuze te zijn geweest, want we zijn vlot door de Franse lichtstad gereden. Uit de wagengesprekken werd ook duidelijk dat Parijs zonder GPS een onmogelijke opdracht is en dat je zonder dat toestel, best een beroep doet op een liftende militair die je op weg kan zetten naar je bestemming. Hierbij dus een warme oproep aan militairen om zoveel mogelijk te liften langs de périphérique, de dwalende chauffeur zal hen eeuwig dankbaar zijn. Even buiten Parijs werd dan gestopt om de picknick te verorberen en op een klein half uurtje was die klus ook geklaard. Vandaar naar Orléans, Tours, Poitiers. Daar voorbij werd getankt en viel er meteen een stuk van de afdekkingsplaat van de tankopening. Geen erg want dat was vlug weer gemonteerd maar even later verscheen op het dashbord een waarschuwingslampje dat we een of ander produkt zouden moeten bijvullen, iets van AquaBlue om de uitstoot van de diesel te verminderen. Uiteindelijk bleek ook dat niet onoverkomelijk en zo raakten we zonder probleemn in de eerste file van de dag even buiten Bordeaux. Gelukkig duurde het niet lang en na Arcachon konden we weer gewoon doorrijden. De reizigers aan de andere kant van de weg waren minder gelukkig en dat was op verscheidene plaatsen zo, soms files van wel tien kilometer. En zo naderden we heel vlug onze eerste overnachtingsplaats, Le grand hotel in Dax. Bruno en Frederik waren wel ontgoocheld dat ze hier niet meteen de thermale toestanden aantroffen waarop ze zich zo hadden verheugd, maar ook dat werd bijgelegd en uiteindelijk mocht ik toch meer gaan eten in L’Orange Ball waar we met ons vieren gingen voor een lekkere eendenborst, natuurlijk voor elk een, en het was een serieuze borst. Voldaan konden wij dan gezamenlijk naar het hotel trekken om te genieten van een welverdiende nachtrust met de afspraak morgen om 8 uur aan het ontbijt te staan in fietstenue (natuurlijk niet voor mij, ik ga eerder voor rijhandschoenen, een stofbril en een stevige helm).
En morgen begint het feest, nog niet meteen want we zitten hier nog in de Landes en daar is alles plat als een pannenkoek, maar naar het einde van de rit begint het kuitenwerk met de klim naar Saint Jean Pied de Port (SJDP). Dat wordt feest voor de fietsers!

En nu snaveltjes dicht en oogjes toe en slapen maar. We maken een afspraak voor morgen, tot dan.

Vorig jaar zorgde Dirk met zijn kort medisch praatje aan de ontbijttafel voor een leerrijke rode draad doorheen onze pelgrimsdagen. Dankzij zijn raadgevingen en handige tips voor doe-het-zelf-geneeskunde, hebben we in de loop van dit jaar menig kwaaltje kunnen verhelpen en velen een verder gelukkig leven kunnen bezorgen (behalve in die paar gevallen waar de therapie jammerlijk mislukte). Dirk is er nu niet bij, want hij zit druiven te oogsten en de wijn van vorig jaar te proeven. Om weer een rode draad doorheen de blog te weven, hebben we nu een zeer originele wedstrijd georganiseerd waarbij dagelijks een meer of minder moeilijke vraag moet worden beantwoord (hulp van familie is toegelaten). Op de laatste dag komt er uiteraard een schiftingsvraag. Wie alles juist heeft en bovendien de schiftingsvraag overleeft, mag op de feestdag van Santiago (en wanneer is dat dan wel?) een kaars voor hem aansteken.
Dit is de eerste wedstrijdvraag: wie maakte in 1989 te voet de oude Sint-Jacobsroute in omgekeerde richting af en schreef er een boek over?