Dag 8: A Coruña of niet?

Wij wensen eerst en vooral de lezers te danken voor hun vele reacties op het probleem dat gisteren in de blog werd geschetst. De bemerkingen en suggesties waren van allerlei aard, maar gingen toch meestal in de richting van enige desillusie en onbegrip. Een lezer uit Monaco, die anoniem wenste te blijven en enkel tekende met de initialen T. B. vroeg zich af waarom hij het geheime recept van zijn broekzalf dan had moeten geven aan een van de renners, indien zij toch als doetjes wensten te blijven waar ze waren. Anderen zagen hun vrijheid al met een dag ingekort en vonden een vervroegde terugkeer nogal egoïstisch. Nog andere stemmen lieten ons enigszins aangeslagen weten dat alles nu veel beter draaide in bepaalde gezondheidsinstellingen en vroegen zich af waarom er dus zo nodig een dag eerder naar huis moest worden gekomen. Kortom, het was geen aangename situatie, maar er moest uiteindelijk een beslissing worden genomen en ja, helaas werd Spanje eens te meer het land waarin de democratie met de voeten werd getreden. Ofschoon een minderheid koos om het fietsen te staken, werd toch, omwille van de lieve vrede, door de meerderheid ingestemd om een einde te maken aan het Spaanse avontuur en koers te zetten naar huis.
Een laatste telefonische tussenkomst van Marc op de motor die al vijf keer het parcours was afgereden op zoek naar ons team, mocht niet baten en hij besloot dan maar om de Vuelta, waarvan de rit die dag in A Coruna zou vertrekken, diep ontgoocheld, te gaan verslaan. Nu de beslissing was genomen, zat er niets anders meer op dan in te pakken en te gaan ontbijten. Gelukkig was dit een zeer mooi en rijkelijk ontbijt zodat de stemming er wat op verbeterde.
Na het laden van de wagen vertrokken we dan en we hadden geluk want in de bossen net boven ons stadje, was een bosbrand uitgebroken die voor een vuile laaghangende bruine nevel zorgde en het rijden erdoor wel onmogelijk zou hebben gemaakt. Bij het uitrijden van de stad werd de weg achter ons afgesloten door een aantal wagens van de Guardia Civil, zodat het inrijden niet meer mogelijk was.
We reden terug langs de kustweg met heel mooie uitzichten, maar langzamerhand veranderde het weer wel ofschoon van de sterke wind die de aanleiding was geweest om de rit af te blazen, niet echt veel te merken viel. Het was nu echter te laat om op onze stappen terug te keren. We reden voorbij de Picos de Europa en om 14.00 u. viel er wat regen. Bilbao lieten we links liggen, letterlijk en figuurlijk en we reden ook Guernica voorbij. Alles ging redelijk vlot en zelfs de ring rond Bordeaux werd met enig relatief gemak genomen.
We kwamen rond 21.00 u. aan in hetzelfde hotel waar we vorig jaar ook al hadden gelogeerd, Hotel Saint-Antoine en Angoulême, de hoofdstad van het departement Charente. Hier werd Montignac, van het gekende dieet, geboren en hier vind je ook op muren heel mooie, grote tekeningen van stripfiguren (er is ook een jaarlijks Internationaal Stripfestival en het Franse stripmuseum is er gevestigd). Ne 1092 km rijden hadden we wel wat eten verdiend en we lieten ons al het lekkers in ‘Le lieu dit’, dat we al kenden, dan ook goed smaken.

Omschrijving 8: Lied over een eerlijke man dat door heel velen gezongen werd maar eigenlijk van José Marti is.