Dag 6: Santiago: here we are!

Het was vandaag rustdag voor de fietsers maar ook voor de chauffeur en opsteller van deze blog. We zullen dus niet al te uitgebreid rapporteren.

Deze ochtend is er wat later opgestaan en ontbeten. Iedereen liet het zich smaken en ofschoon het zitten niet steeds comfortabel was, werd de nodige tijd uitgetrokken om het buffet alle eer aan te doen. Daarna stond een wandeling doorheen het stadscentrum op het programma.

In Santiago is wel wat te zien maar het concentreert zich toch vooral rond de centrale Praza Obradoiro. Van daaruit wandel je dan over allerlei pleintjes waar je telkens botst op kerken, kapellen en kloosters. Dit moet hier een goudmijn zijn geweest voor bouwondernemers. Je hebt ook een pocket encyclopedie nodig om alle figuren te herkennen die je op façades ziet. Liefhebbers van christelijke iconografie kunnen hier hun hartje ophalen.
Tijdens onze tocht bereikte ons echter heel jammerlijk nieuws, waardoor Philippe de groep moest verlaten en zo vlug als mogelijk terugkeren naar België. Iedereen vond dit uiteraard heel spijtig, want we hebben een goede en heel aangename reisgezel aan hem gehad, maar sommige dingen heb je nu eenmaal niet in handen. Philippe, mocht je dit nog lezen, weet dan dat we aan je blijven denken en dat we je alle sterkte toewensen.

Na een aantal noodzakelijke praktische regelingen gingen we dan nog eens samen eten bij wellicht de meest ‘vriendelijke’ mevrouw hier in Santiago. Indien ze had gekund, zou ze wellicht alle bestelde eten op een tafeltje hebben gezet met de melding dat we het maar zelf moesten nemen. Maar we zullen zeker niet veralgemenen, want zulke mensen vind je overaal, zelfs in Vlaanderen in het algemeen en in Rumbeke, Oostende en ja Ardooie in het bijzonder. We hebben het er ons niet minder door laten smaken.
Intussen was onze Rumbeke boy toch gaan aanschuiven om zijn credencial te bekomen. Hij moet daar op die deken van de kannuniken nogal een indruk hebben gemaakt, want hij heeft zonder problemen het kleinnood in de wacht geslssept dat vanaf zondagnacht meteen in een vergulde kader zijn living zal sieren.

Na het middageten keerden we even terug naar het hotel en daarna ging iedereen voor een paar uur zijn eigen weg. Ikzelf bezocht het museum van de kathedraal en ik kon op die manier toch het beroemde Portica de la Gloria van Matteo bekijken naast een paar andere mooie stukken waaronder veel Vlaamse wandtapijten. Vanuit het museum kun je ook op het balkon van het klooster naast de kathedraal en vandaar heb je een mooi zicht op de Praza. De anderen waren ook nog wat gaan rondneuzen en de bezitter van de credencial had het verkrijgen ervan gevierd met een bezoek aan de kapper waardoor hij nu met een heel fris kopje rondloopt.

We gingen ook vroeg eten op een zonnig terras maar wat later kwam er toch een  nogal frisse wind opsteken. Morgen zullen onze fietsers die strakke wind in de rug hebben maar diezelfde wind belooft niet veel goeds voor overmorgen. Maar dat zijn zorgen voor dan.
De fietsers vonden wel dat ik als chauffuer toch ook eens het gevoel zou moeten ervaren van een strak zittende fietsbroek en ze stelden zelfs ruimhartig en gul voor mij er een te lenen voor het experiment. Ik bedankte hen voor die poging om mij te laten delen in hun ervaring van een al dan niet goed gesmeerde fietsbroek, maar ik heb er hen wel op gewezen dat het reglement van de met pensioen zijnde chauffeurs verbiedt van zonder slip in de wagen te zitten om hygiënische en andere redenen en dat ik dus niet zoals hen een fietsbroek op mijn naakte vel zou kunnen aantrekken. Ze vonden dit al bijeen een flauw argument, maar dura lex sed lex en dus geen fietsbroek in de wagen.

Als afsluiter voor ons verblijf in Santiago, nog enekel beelden waarop de vele lekkernijen zijn te zien die we hier hebben kunnen verorberen.

Morgen is de rustdag definitief voorbij en wordt het ernstige werk weer aangevat. Hopelijk zijn alle fietsspieren nog in goede conditie want er zal nog wel wat moeten afgereden worden, eerst naar Cabo de Fistera en daarna wellicht naar A Coruna, maar we zullen het dag na dag nemen zoals we al altijd hebben gedaan.

Omschrijving 6: Het liedje bootst het geluid na van een machinegeweer (alleen wat trager dan, de zanger uiteraard, niet het machinegeweer).