Dag 1: on the road again (Canned Heat) met een nog groter team

Blijkbaar voelen steeds meer mensen de behoefte om tot inkeer te komen en de tussenkomst van de heilige Jacobus voor de vergiffenis van hun vele zonden te gaan afsmeken in Santiago, want een nieuwe jeugdige fietster heeft zich bij de groep gevoegd. We verwelkomen Lisa en we hopen dat ze het goed zal kunnen vinden met de senioren op de fiets. Vandaag kon ze verder kennismaken met de teamleden en het uitgebreid hebben over de ervaringen en vele moeilijke momenten die ze in het zadel al hebben beleefd en de soms gênante en pijnlijke situaties uit het zadel. Morgen heeft ze dan nog een dag om na te denken of ze de tocht in een dergelijk gezelschap wil verder zetten of dat ze liever meteen vanuit Léon het eerste vliegtuig naar Brussel neemt. Morgen in de blog dus hierover meer.

Uw verslaggever heeft de laatste week toch enige zenuwachtigheid bespeurd in het voorbereidingskamp van het peloton. Sommigen bestelden grote hoeveelheden hertevet verrijkt met vitamines A en F, olijfolie, zonnebloem  en Sint-Janskruid. En ik die dacht dat penatenzalf het beste was voor de tere huid van de rode billetjes, maar misschien is bij de gebruikers van dit smeersel de huid niet meer zo teer en zacht, waardoor andere middelen dienen gebruikt te worden. Iemand merkte zelfs op dat voor het dagelijkse onderhoud vaseline het beste middel is. Na het overvloedig uitsmeren van een dergelijke substantie en het kilometerslang inmasseren ervan, begin ik te begrijpen waarom veel fietsgenoten graag een kamer met ligbad hebben. Anderen gaven geld uit aan Power Gels (beschikbaar in 7 smaken) die de prestaties tot nooit geziene hoogtes (in de bergen in dat noodzakelijk) opdrijven. Let wel, om vlot te kunnen nuttigen en dus onmiddellijk te kunnen werken, moeten die recipiënten voorzien zijn van een hypermoderne ‘trash chain’ scheurtop. Is dit niet het geval, dan is de aankoop verloren geld geweest en kon beter de toevlucht worden genomen tot een beproefd recept van de flandriens nl. drinkfles gevuld met bier (naar keuze) met een paar erin geklopte eieren. Weer anderen bestudeerden de te rijden etappes grondig en deden, een nacalculatie van de af te leggen afstanden waarbij ze tot de ontnuchterende vaststelling kwamen dat er soms meer dan 20 km moest worden gereden …. tot er werd vastgesteld dat de GPS niet correct was ingesteld en dat de afstand binnen de aanvaardbare normen lag. Een laatste pelgrim die nochtans in de vorige ritten steeds in de kopgroep aanwezig was geweest (behalve bij een kleine inzinking op de Ibañeta maar dat was dan eigenlijk wel de schuld van het wegdek dat de neiging had alsmaar omhoog te gaan), zag de komende te beklimmen toppen blijkbaar met lede ogen aan en hoopte vurig dat de uitgestippelde weg de kortste weg zou zijn. Is dit een teken van enige verslapping, of is het een teken, en we zijn eerder die mening toegedaan, dat de betrokken pelgrim zo vlug als mogelijk de mantel van Sint-Jacob wil omhelzen? Zegt da je twet (dit is Oostends).

De wagen was op donderdag al opgehaald in Brugge, volgetankt en, de ervaring in Dax vorig jaar en de waarschuwingen van VAB en TW indachtig, voorzien van de nodige hoeveelheid Ad-blue, zodat we om 08.00 u. vanuit het mooie Oostende konden vertrekken naar Rumbeke Centraal om daar Frederik, zijn fiets en de koelbox op te pikken. Bij nader toezicht bleek het de wagen te zijn waar we twee jaar geleden ook al de tocht hadden ondernomen en dit maakte het weerzien uiteraard nog inniger.
Eerst werd een halte gehouden in Snellegem waar we Philippe moesten oppikken. Naast zijn bagage en een rijkelijk gevulde frigobox had hij een superlichte fiets waardoor hij iets meer flessen mocht meenemen.
Om 09.11 uur waren we in Rumbeke en tot grote verrassing van uw verslaggever was Frederik baardloos en het moet gezegd dat hij zag er stukken beter uit zag dan vorig jaar. Bovendien beweert hij ook 3 kg te zijn afgevallen, iets wat we bij de start van de eerste fietsetappe natuurlijk via de officiële weging zullen controleren. De wagen zat al goed vol zodat we moesten beperken op de bagage die Frederik kon meenemen en nar grondig overleg in een werkgroep werd besloten dat hij zijn zwemboek moest thuislaten wegens onnodig. In de loop van de dag raakte trouwens bekend dat er fietsers onder hun fietsbroek, behalve een dikke laag van een of ander smeersel, ik durf het bijna niet schrijven, enfin, zeer weinig (en dat is nog veel gezegd) dragen. Dus kon al dat ondergoed eigenlijk ook uit de bagage. Ik denk niet dat ik dat voorbeeld in de wagen zal volgen.

Met alle fietsers aan boord konden we dan de reis aanvatten. Het ging vlot en om 12.40 uur waren we aan de péage van Wancourt waar we onze laatste gadget, de elektronische Bip and Go badge zouden uittesten. Even sloeg een licht vorm van paniek toe wanneer de badge niet meteen bleek te reageren en de wagens zich achter ons opdingerig werden. Na wat heen en weer gezwaai met de badge ging dan eigenlijk de verlossende slagboom omhoog en konden we onszelf redden van Franse woede-uitbastingen. In de loop van de dag, toen we het onder de knie kregen, bleek het kleinnood goud waard te zijn want we zoevden door alle péages heen. Parijs werd genomen zonder verpinken, zo goed zelfs dat we 7 minuten inwonnen op de door de GPS berekende tijd.
Er werd wat over en weer gepraat maar toen de moeheid begon toe te slaan en de stilte viel, werd de sfeer opgeluisterd met een vrolijk lied  ‘Ik verscheurde je foto’ waarop velen in de wagen elkaar niet begrijpend aankeken en een enkeling een traan wegpinkte bij de mooie herinnering die het lied bij hem opwekten. Vlug werd echter besloten om de ‘foute’ muziek maar weer even op te bergen en ernstig door te rijden.
Noch Tours, noch Poitiers, noch Niort of Saintes waren een probleem en toen naderden we met rasse schreden het gevreesde verkeersinfarct van Bordeaux en ziet, pelgrims de heiliogen waren ons goedgezind en zlfs daar raakten we vlot door want van de wagens in de andere richting niet kon worden gezegd. Tot de goden plots achterom keken en we na Bordeaux en voor Arcachon eraan waren voor de moeite: file. Gelukkig maar voor enekel kilometers zodat we toch nog vlot door konden rijden en veel vroeger dan voorzien in Dax waren  om 19.45 uur. De bazin hier had alles al in gereedheid gebracht voor ons laattijdig aankomen en ze moest nu haar hele organisatie weer overhoop halen. Maar Francine, want zo heet ze, nam het met de glimlach en we konden inchecken in onze kamers die ert helemaal niet uitzagen zoals op de promofoto’s van booking.com. Na een kleine hapering, dat hopen we toch met zijn allen, aan de koppeling van de wagen waren we op onze bestemming geraakt.

Dax, ze beginnen ons hier wellicht al wat te kennen en wij zijn het intussen gewoon om te ontbijten tussen gasten in witte kamerjas die hier een kuur komen volgen. De groep valt daardoor ’s ochtends in hun afwijkende kledij  uiteraard op.  Daarnaast is de hoeveelheid voedsel dat het team (of toch sommige fietsleden ervan) naar binnen werkt in deze omgeving ook ongezien. Zo te zien, zullen er hier morgen geen witte badjassen te bespeuren zijn in het hotel tenzij we allemaal in onze witte badhanddoek gaan eten. Eten moesten we trouwens ook in Dax.

Dus op weg om een restaurant te zoeken, de kamers waren misschien niet je dat, maar de sfeer was, zoals een fietser het uitdrukte, ‘toppie’, tot, tot ja tot een andere medereiziger een opmerking maakte over de zonnebril van een andere fietser en daarbij verwees naar het ziekenfonds. Daar ging de sfeer bijna, wij hielden met drie meteen onze stappen wat in en bleven wat achteraan hinken tot we merkten dat alles weer koek en ei was en we niet moesten vrezen in de brokken te delen.
We vonden een restaurant met een soort binnentuin en ernaast een ander restaurant Babeth, dat op dezelfde binnentuin uitgaf en waar een charmezanger Franse en andere meezingers ten beste gaf. Pogingen om de man een volledige maaltijd aan te bieden zodat hij niet meer zou zingen en om de stekker van zijn geluidsinstallatie uit te trekken mislukten, zodat we onder zijn begeleiding ons lekker, maar heel karig maal verorberden. Na enige discussie over het eten van een dessert, werd unaniem (er werd mij gevraagd dit zo te stellen voor het thuisfront) besloten geen, ik herhaal geen dessert te eten. Later werd tijdens een avondwandeling door het avondlijke Dax wel even hiertegen gezondigd, maar we zullen dit met de mantel der liefde toedekken.

Beeld van nachtelijk Dax met Lisa

Beeld van nachtelijk Dax

En als afsluiter, naar jaarlijkse gewoonte de wedstrijd. Gelet op de vele correcte antwoorden waren de vorige wedstrijden veel te gemakkelijk waardoor we veel prijzen hebben moeten uitdelen wat dan weer zwaar op ons reisbudget heeft gedrukt, waardoor dan de hotels dit jaar wat minder sterren hebben.
De fietsers indachtig die al fluitend en zingend over berg en dal rijden, kiezen we voor een muziekwedstrijd. U krijgt telkens een min of meer cryptische omschrijving van de titel van een Spaans lied. We vragen u de titel en u krijgt zowaar bunspunten als u ook de zanger(es) of de groep kunt vernoemen.

Omschrijving 1: Spaans nummer van een supergroep die optrad op Woodstock (we vieren dit toch dit jaar nietwaar, let ook op titel van dit stukje) en nogal wat mooie gitaarsolo’s heeft geproduceerd.